Fotoğrafta zeka parıltısı, duygu kırıntısı olmalı..fotoğrafın ruhu olmalı ki okşamalı izleyenin kalbini, beynini.. Baktıktan sonra bir daha baktırmalı..

Tartışılır durur fotoğraf sanatmıdır değilmidir diye. Kimi yıllanmış fotoğrafçılar der ki sanat değildir sıkıyorsa keman çalın.. Kimi de sanatın tanımından çıkar yola, tarihten su getirir fotoğrafın sanat olduğunu kanıtlamak için..

Sanat diyorsak içimizden, tatile çıkmış haticenin sağda solda çatır çutur çektikleri de buna girer mi? Girmez diyorsak eğer, neden? Uzayı gider bu muhabbet, canon mu iyidir nikon mu çıkmazı gibi..

Derim ki; kişi fotoğrafını sanat olarak görüyorsa sanattır. Görmüyorsa hatıradır. Ha sanat dedimi dediğinin arkasında duracak adam. Eleştirilecek çalışmaları. Bir kuku sahibi olarak internet sitelerinde bol övgüler almak değildir eleştri dediğimiz. Zaten o övgüler yağmurun altında havaya yazılmıştır ki yazanın hormonal etkinlikleriye de alakalıdır. Ya da sevgilinin yaptığı gibi "seni seviyorum" der sevildiğini duymak için... Övgüler yazar, övülmek için..

Kalbura girdimi fotoğrafçı ne övgüsü tutar ne popüleritesi ne de elindeki milyarlık oyuncağı.. Zaman sallamaya başladıkça eleği düşer yere birer birer..

Neden?

Kalbiyle, beyniyle fotoğraf çekmediği için..

Zamanın israf alışkanlığında deklanşöre basarken bir kez daha düşünmediği kurgulamadığı ve hissetmediği için.. Çeker nasılsa bir beğenen olur; kör satıcının kör alıcısı gibi.. ve fakat kısırlaşır bir süre sonra herşey. Ot,çö kayık, kürek, ağlayan bebek..

Temelinde beğenilmek varsa, sıkıntının ana sebebi buradan başlar aslında.. elbette her sanatçının sonunda isteyeceği şeydir beğenilmek.
Üretmek, duygularını ifade etmek, kendini ifade etmek, düşüncelerini ifade etmek üzere çekilen fotoğraflar kalburun üzerinde kalmıştır ve kalacaktır. Zaten her zaman beğenilenlerde kalburun üstündeki iri tanelerdir. Değilmidir?

Dedik ya !

zeka parıltısı, duygu kırıntısı olmalı diye.. yeter mi? İyi bir fotoğraf için yetmez elbette.. yüzyıllardır insan denen yaratığın beğenileri, bakış açısı, doğada gördüğü oranlar, düzenler hep basit denklemler üzerinedir aslında.. Tüm doğada ve bedenimizde altın orana göre ayarlanmış bir denklem olmasaydı altın oranı kompozisyonun temel ilkelerinden biri yaparmıydık. Işığıyla, uyumuyla, dengesiyle.. tüm bunları kattıktan sonra iyi bir fotoğraftan bahsedebiliriz.

Tabi herkes birşeler söylüyor. İşte bende söylüyorum.

Bir fotoğrafın gerçek sanat eseri olabilmesi için bir duyguyu, bir düşünceyi ve bir anlamı barındırması ve bunun kompozisyon ve estetik ilkeleri doğrultusunda gerçekleştirilmesi gerekir.

Ben fotoğraf çekiyorum. İyi çekiyorum. eş dost beğeniyor. Ben fotoğraf sanatçısıyım diyen biri, sanatçıdır.

Mesele de bundan sonra başlar aslında, kalburun üstünde kalmaya çalışmak.

Ya da elenip gitmek...


iste bir FOTOGRAF
[link]